"Na cześć Boga Wszechmogącego Ojca, Syna i Ducha Świętego, Najświętszej Maryi Panny i św. Dominika, ja brat..., wobec ciebie bracie przełożony fraterni i ciebie ojcze asystencie, w zastępstwie Generała Zakonu Braci Kaznodziejów, przyrzekam, że będę żył według Reguły Świeckich Dominikanów przez całe życie."
    Wypowiadając powyższe słowa, kolejne pokolenia Dominikanów składają przyrzeczenie życia w świecie, aby w swych naturalnych środowiskach w łączności z Braćmi Kaznodziejami głosić orędzie Chrystusa i trwać na modlitwie. Wchodzą jednocześnie na specyficzną dominikańską drogę uświęcenia - consecratio.
    Często mylnie bierze się naszą wspólnotę za jedno z licznych duszpasterstw dla świeckich, których wiele prowadzą Ojcowie przy swoich klasztorach. Bo i nie trudno o taką pomyłkę. Czasami mylą się także niektórzy Ojcowie! Żyjemy we własnych rodzinach. Mamy mężów, żony. Wychowujemy dzieci, a nierzadko jesteśmy też dziadkami. Pracujemy w różnych zawodach. Pochodzimy ze wszystkich stron Polski. Nasze życie przebiega wśród zgiełku świata. To, co specyficzne dla wspólnoty, to fakt, iż jesteśmy członkami Zakonu Kaznodziejskiego jako trzecia, obok ojców i mniszek jego gałąź. I może jeszcze to, że żyjemy wraz ze wspólnotami braci właściwie od początku. Pierwszą wzmiankę o naszych duchowych przodkach znajdujemy w dokumencie Ojca Świętego Innocentego III datowanym na 28. czerwca 1210 roku! Przylgnęły do nas nazwy: tercjarze dominikańscy, Zakon Świeckich Dominikanów, Trzeci Zakon św. Dominika, Świecki Zakon św. Dominika.
         My przyjęliśmy za swoją nazwę Zakon Świętego Dominika od Pokuty, ponieważ oddaje ona to, kim w istocie jesteśmy - wspólnotą zakonną, zapleczem pokutnym Ojców Dominikanów. Nasze życie duchowe, tak w wymiarze indywidualnym, jak i wspólnotowym oraz apostolstwo określa ściśle Reguła, a także inne dokumenty zakonne
          Zobowiązują nas one przede wszystkim do codziennego uczestnictwa w liturgii Mszy Świętej, uświęcania czasu w ciągu dnia poprzez odmawianie pełnej Liturgii Godzin (brewiarz), części różańca oraz modlitwy medytacyjnej. Staramy się także wygospodarować czas na studium, które w duchowości dominikańskiej jest także traktowane jako modlitwa. Gdy trwamy na modlitwie we wspólnocie "przy drzwiach zamkniętych" na tzw. spotkaniach własnych, wtedy zakładamy habity i kapy. Trwając przy Braciach Kaznodziejach mamy przywilej pochówku w habitach zakonnych. Brewiarz i habit, to znaki naszej obecności w Zakonie Kaznodziejskim. Rezygnacja z któregokolwiek z nich oznaczałaby dla nas opuszczenie Zakonu. Jako Zakon jesteśmy otwarci na każdego, kto odczytuje w sobie Boże wołanie do podjęcia misji w świecie, w oparciu o charyzmat naszego świętego Patriarchy Dominika.

   Należymy do Fraterni św. Zdzisławy z Moraw w Gidlach, istniejącej przy Sanktuarium Matki Bożej Gidelskiej - Uzdrowicielki chorych!
Łaski płynące ze strony Matki Bożej skupiły dookoła Jej ołtarza w Gidlach, w tutejszej fraterni, tercjarzy z wielu stron Polski. Są Bracia i Siostry z Gidel, z okolic Gidel, z Piotrkowa Trybunalskiego, Częstochowy, Wrocławia i Łodzi.